Klantverhaal; De popcornklas om van te huilen.

Met dank aan Nora Schultz, die Nicole interviewde en haar verhaal voor mij optekende.

De situatie vóór de samenwerking.

Nicole staat als zo’n 16 jaar voor de klas. Een klas zoals deze had ze nog nooit meegemaakt. “Mijn collega en ik noemden het al snel een popcorngroep. Ze gingen de godganse dag op elkaar af. Had je ergens een brandje geblust, tegen de tijd dat je je omdraaide waren ze er alweer zes nieuwe begonnen.”

“Iedereen reageerde op alles en iedereen. Viel er iemand van zijn stoel, dan moesten minstens zeven kinderen daar wat van zeggen. Of het nadoen. Ik dacht echt, als dit het wordt, dan weet ik niet hoe ik de volgende zomer moet halen. We moesten iets. In plaats van heel hard wegrennen ben ik naar de directie gegaan. Toen bleek dat dit al een berucht klasje was. Dat wist de directie niet, want die was ook nieuw.”

Eerste zelf proberen.

“We zijn eerst begonnen met strakker op de regels zitten, kortere lijntjes met de ouders en duidelijkheid voor de kinderen scheppen. Je kunt zoveel waarschuwingen krijgen en anders is daar het gat van de deur. Dan mag je thuis gaan uitleggen wat er is gebeurd. Maar ja, dat werkte voor sommige kinderen wel, maar niet voor de kinderen waar we het voor bedoeld hadden. Ook gesprekken met de ouders losten niet echt veel op.”

“We hebben van alles uit onze hoge hoed getoverd. Hulp van de IB, ondersteuning in de klas, iedere keer een klassenondersteuner erbij. We hebben van alles geprobeerd om het eerst zelf op te lossen. Maar ja, het ging zo niet langer. We wilden weer leerkracht zijn, het weer leuk hebben met de kinderen. Gewoon weer blij zijn met je baan!”

“Ergens voelde het als falen, heel eerlijk gezegd. Met mijn 16 jaar ervaring, en mijn collega met haar 25 jaar, kwamen we hier niet zelf uit. Oké, zeiden we, we kunnen het niet zelf. We hebben iemand nodig die ons daarin kan begeleiden. Op deze manier was het niet meer te doen. Ik kwam meerdere keren huilend thuis van mijn werk. Zo wilde ik niet van een werkdag thuiskomen.”

“We zijn gaan zoeken naar wat we nodig hadden en kwamen uit bij Christianne. Die volg ik op social media. Ik kende haar dus niet persoonlijk, maar herkende heel erg wat zij schreef over Klasse(n)Kracht en herkenbare situaties. Ik dacht, dit is precies hoe ik me voel, dus misschien weet zij dan precies hoe we dit op kunnen lossen.”

De samenwerking.

“Gaan we het samen met Christianne wél voor elkaar krijgen? Dat heb ik me natuurlijk wel afgevraagd. Maar ik dacht, als we niks proberen, dan verandert er ook niks. We hebben als hulpvraag bij Christianne neergelegd dat we graag wilden dat de kinderen minder op elkaar zouden reageren, zodat wij de kinderen weer wat zouden kunnen leren. We kwamen niet eens toe aan lesgeven! Een instructie geven ging al bijna niet, laat staan aan de kinderen die het nog net wat harder nodig hadden.”

“Na de kerstvakantie konden we eindelijk met Christianne aan de slag. Zo lang hebben we nodig gehad om het zelf te proberen en te bedenken wat we nodig hadden. Met Christianne zijn we na de kerstvakantie eigenlijk het schooljaar weer opnieuw begonnen met de forming, storming en norming. Iets wat je normaal gesproken aan het begin van het schooljaar doet. Hadden we ook wel gedaan, maar we begonnen opnieuw.”

De aanpak.

“We hebben met de groep een hele duidelijk missie opgesteld. Wat voor groep willen we zijn? Waar willen we straks over kunnen zeggen, dit hebben we bereikt? We wilden een gezellige groep zijn. Dat hebben we in stukjes opgeknipt. Wat is een gezellige groep? Hoe kun je zien of je een gezellige groep bent? Hoe kunnen we stil werken? Hoe ziet dat er dan uit? Iedere dag hadden we wel een moment dat we daar aandacht aan gaven. Met het opstellen van die missie, die we in stukjes hadden gehakt, zijn we wel even zoet geweest.”

“De kinderen wilden dit gelukkig ook heel graag en waren echt betrokken. Want het is een onwijs enthousiaste groep. Ik bedoel, ze waren heel aanwezig, maar dat kon ook heel gezellig zijn. Zij merkten ook wel dat er niet gewerkt kon worden, dat niks lukte en dat de juffen knorrig werden, haha. Dus zij waren ook heel betrokken, dat was wel tof.”

“Daarna hebben we T-kaarten gemaakt waarin je opsplits ‘wat zie ik’ en ‘wat hoor ik’. Je kunt daar heel concreet in zijn en steeds op wijzen. Dit is wat ik van jullie verwacht. Daar kwam echt al snel een kantelpunt. De kinderen begonnen zelf ook met een beloningssysteem, waar ik eerst mijn twijfels bij had, maar wat we in aangepaste versie hebben doorgevoerd. We maakten heel inzichtelijk hoe ver ze konden gaan, wat nog net mocht en wanneer het echt klaar was.”

Het kantelpunt.

“Opeens gingen de kinderen elkaar op een andere, positieve manier helpen. Ze kregen ook eigen verantwoordelijkheid. Als ik me gedraag, behoud ik mijn punten. Maar als de ander zich misdraagt, krijgen we allemaal geen beloning. Als je je bemoeide met een ander of zat te kletsen raakte je ook punten kwijt. Dus die combinatie van persoonlijke en gedeelde verantwoordelijkheid gaf echt de doorslag in de verandering van hun gedrag.”

“De klas binnen 10 seconden stil krijgen lukte opeens ook. Hoeveel tijd ik daar wel niet aan had besteed! Het is heel belangrijk om duidelijk naar de kinderen te zijn. Dit is waarschuwing 1, dit is waarschuwing 2 en daarna is daar het gat van de deur. Ik ben al even in mijn volgende groep geweest. Ik kwam meteen zo binnen, lekker duidelijk. Dames en heren, dit is hoe we het hier gaan doen. Er kwamen twee leerkrachten binnen die zeiden, wat is het hier rustig in de klas!”

De toekomst.

Na een bewogen jaar gaat Nicole nu tevreden terug naar haar oude school. “We hebben de kinderen echt heel goed overdragen aan de volgende leerkracht. Dat voelt goed. Ik neem zeker een hoop mee van wat we van Christianne hebben geleerd”, vertelt Nicole. “Zoals: hoe ben ik een goede klasgenoot? Hoe geef ik mijn mening? Dat is voor ieder kind belangrijk. Gedrag en consequenties direct aangeven. Dat stukje verwachtingsmanagement werkt. En werken met een sociogram. Best confronterend, maar ook dat neem ik mee.”

“Als ik niet met Christianne had gewerkt, was ik nooit zo mijn volgende groep ingelopen. Ik ben blij dat ik heb geleerd dat het oké is om hulp te vragen”, vertelt Nicole. “Ik weet een heleboel, maar ik ben niet almachtig. Je leert dat hulp vragen niet per se betekent dat je faalt. Hulp vragen kan juist een kracht zijn. Als bepaalde dingen in de toekomst niet zo lekker lopen, dan heb ik altijd deze kennis om op terug te vallen. Dan weet ik nu wel wat kan helpen.”

“De volgende keren ga ik de Gouden Weken toch krachtiger in dan hiervoor. Vaak komen de Gouden Weken er een beetje bij. Maar Klasse(n)Kracht komt er niet bij, daar moet je echt ruimte voor maken in je programma. Ik sta er nu veel bewuster in. En bij excessen die je zelf toch niet kunt oplossen met je eigen kennis, moet je extern iemand inschakelen, zoals Christianne.”

Kneiterhard werken.

“Ik vond het onwijs fijn dat Christianne insprong op waar wij tegenaan liepen. Kwamen we ergens mee, dan kwam haar map tevoorschijn en zei ze ‘wacht, ik heb nog wel iets’. Ze heeft voor ieder probleem wel een oplossing, haha. Dan dachten wij, hoe dan? Echt heel fijn.”

“Tijdens het tweede coachgesprek hadden wij een moment dat we dachten, we zijn echt kneiterhard aan het werk en er gebeurt gewoon niks! ‘Gaat wel goedkomen,’ zei Christianne. ’Jullie zijn hard aan het werk, er gebeurt van alles wat je nu nog niet ziet. Hou vol. Bij het volgende gesprek dan ga je het zien.’ En ze had nog gelijk ook.”

“Ik vond haar manier heel fijn. Ze is direct, maar op een fijne manier. Heel toegankelijk, denkt echt mee met wat in onze situatie belangrijk was. Een beetje geruststellen op het moment dat je er zelf even doorheen zit. Ze heeft echt oog voor jou als leerkracht, benoemt ook je positieve kanten als je zelf al bijna denkt dat je er niks meer van bakt. Ik vind haar echt een heel leuk mens, absoluut. Coaching met Christianne is een cadeautje aan jezelf als leerkracht, want dat helpt je, maar ook jouw groep.”

Met dank aan Nora Schultz, die Nicole interviewde en haar verhaal voor mij optekende.

Twinkeling Coaching